Αστερόσκονη ή μικρές πολύχρωμες κουκκιδίτσες;

Μη κι εσύ, ανόημο...

2009-04-28T19:03:00.002+03:00

Λες και ψυχανεμίζεσαι τη στιγμή που η νοσταλγία θα ξεπεράσει τη νωχελικότητα και θα ξυπνήσω το πρωί με τη λαχτάρα να ανηφορίσω με το πρώτο τρένο. Όχι συχνά τελευταία, το ξέρεις, αλλά ας έχουμε να μιλήσουμε μήνες, κάπου εκεί στη διαδρομή θα ακούσω τον γνώριμο ήχο κλήσης, και ο πρώτος καφές θα είναι πάντα δικός σου. Μ' ενοχλεί η απαίτηση, ή έτσι λέω, ίσως αν δεν ήταν δική σου, να την είχα εγώ... Τρία χρόνια με ελάχιστες κοινές στιγμές, στο "εν μικρώ" ή στο "έντεχνο", παραγγέλνεις τον φραπέ που μισώ κι εγώ εσπρέσσο και μου λες τα ίδια νέα για διαφορετικά πρόσωπα (συγκλονιστικές οι ζωές καρμπόν, μ' άρεσε ανέκαθεν να ψάχνω τις πέντε διαφορές, ειδικά κάποιες φορές που ορκιζόμουν ότι είναι μόνο τέσσερις), και τα ίδια (παλιά) για σένα... Μετά σταματάω να σε ακούω. Γιατί αισθάνομαι ότι κάθε καφές μάς βρίσκει με το βλέμμα λίγο βαρύτερο; Μήπως να έρχομαι πιο σπάνια; Θα το καθυστερήσω; Μπορώ; Ισχύει και για μένα το ίδιο; -δε θέλω... Αλλά και συ, το κουράγιο πού το βρίσκεις; Σε θαυμάζω, χαμογελάς ίσως πιο αληθινά από μένα, παρά τα αντίξοα. «Θα τα παρατήσω», μου λες και επιστρέφω. «Είναι ανόημο πια». Ανόημο, η αγαπημένη μας λέξη, αντίδοτο στην αλλεργία μου. «Και τι είναι ανόητο;» σου αντιδρούσα πάντα. «Δεν υπάρχουν ανόητα, ανόητη μια προσπάθεια δεν είναι ποτέ!». «Οκ, δεν είναι χωρίς νου ή νόηση, αλλά παραδέξου», έλεγες, «πως νόημα δεν έχει. Ανόημο, λοιπόν, αφού θες». Γελούσαμε τότε με τις ανόημες ανοησίες μας, δεν καταλαβαίναμε τη σημασία της απώλειάς τους και ήμασταν σίγουροι πως η αλλαγή ενός γράμματος αρκούσε να δικαιώσει αυτά που τότε σθεναρά υποστηρίζαμε μέχρι τελικής πτώσεως. Τώρα πίνεις τις τελευταίες γουλιές του καφέ (για τον οποίο αφήνουμε πια και πουρμπουάρ) και ετοιμάζεσαι να παρατήσεις ένα ανόημο ακόμα, αναίμακτα. Και εκεί στο μεταίχμιο της σκοτεινιάς του βλέμματος που σε χωρίζει από την ηρεμία μιας ρουτίνας χωρίς αισθήματα και εξάρσεις, σου λέω πως το ανόημο μ' αρέσει, πως αξίζει, αξίζει ακόμα και γραμμένο με ωμέγα γιώτα, στην εκδοχή εκείνη που μπορούμε να νιώθουμε ότι απλά ένα γράμμα που λείπει ανάμεσα, το χωρίζει από τις αγαπημένες μας συνωμοσίες.

Και μην ξεπέφτεις αναίμακτα στα όνειρα τα φτηνά ρε. Μη κι εσύ.

At the scratch of the step

2009-03-17T20:48:00.008+02:00

At their beginning, blogs were about facts. Diaries, reflecting the blinks and the events caught in the eyes of their writers.
Later, blogs became mirrors of thoughts. Diaries, reflecting the flakes and the spurts in the minds of their owners.
And mite before their disappearance, blogs are about feelings. And music.

(And mite before their disappearance I used to hate blogmusic imposed).

Or, have I become...

Ρέστα

2008-11-07T18:26:00.011+02:00

Είδες το κορίτσι που κατέβαινε τη Βασ.Σοφίας με την Athens Voice και τα δυο γιασεμάκια στο χέρι; Κορίτσι ήταν˙ κι ας νόμιζαν εκείνοι. Τα γιασεμάκια τά 'κοψε από 'να κήπο διπλανό. Τι την τράβηξε; Είχε κι εκείνη στο δικό της κήπο. Η απαγορευμένη οικειότητα της κέντριζε το ενδιαφέρον πάντα. Τα γιασεμιά όμως δεν ανήκαν.

Ούτε και κείνη.

Τα χέρια που κρατούσαν ενωμένα τα δύο άνθη μύριζαν χλωρίνη. Δεν ήξερε αλήθεια γιατί να είναι κατάλευκος ο νιπτήρας και τα δάχτυλά της να μυρίζουν χλωρίνη. Εκείνος που τον ήθελε έτσι είχε από καιρό γίνει αρκετά φίλος ώστε να μην του κάνει όλα τα χατίρια.

Σκεφτόταν καθώς κατέβαινε το δρόμο με τις ιτιές γιατί δεν μπορούσε πουθενά να μιλήσει για όλα τα άσπεκτς όσων σκεφτόταν (μην της την πεις για το "άσπεκτς" τώρα, άκου). Γιατί το ένα δεν μπορούσε να το πει, το δεύτερο δε θα ήταν ικανή να το μεταδώσει, και το τρίτο απλά δεν ήταν αρκετό.

Αμφιταλαντευόταν την ώρα εκείνη ανάμεσα στην ανάγκη να συνοδεύσει μουσικά τον περίπατο και να μοιραστεί με αγαπημένες φωνές τα νέα της κάθε πλευράς. Πήρε τηλέφωνο, να ξεχρεώσει κιόλας. Μίλησε και με κείνη, τη μόνη (τότε το συνειδητοποίησε) που δεν την έκρινε ποτέ.

Μα η ολότητα είναι το κορίτσι, οι πλευρές δεν είναι. Την ολότητά της ποιος τη σήκωνε;

Στάθηκε στο πλάι της Βουλής και κοίταξε ψηλά το φεγγάρι πάνω από τα φωτισμένα κτίρια. Όχι; Δεν ήταν όμορφη η Αθήνα; Τότε γιατί δεν μπορούσε να ξεκολλήσει τα μάτια; Τι μιλούσε κι εκείνη˙ εκείνη όλα όμορφα τά 'βρισκε, πάντα. Δεν ήξερε άλλωστε τι συμβαίνει στον κόσμο και την τηλεόραση δεν την άνοιγε ποτέ˙ προφασιζόταν την έλλειψη χρόνου μα άλλη ήταν η αιτία. Μέσα σ'ένα άσπεκτ κι αυτή κρυμμένη. (Είπαμε, ήταν μόνο ένα κορίτσι.)

Ναι˙ μπαλάντες άκουγε εκείνη την ώρα. Υπήρχαν και τέτοιες ώρες. Άλλες από αυτές που η Καραΐνδρου της κρατούσε παρέα και φώναζε μια ψυχή πως είναι για να «το παίζει» διαφορετική. Κι ας την αγαπούσε (και πολύ, και το ήξερε εκείνη), ένα άσπεκτ εδώ το έχανε γιατί δε θα μπορούσε ποτέ να του το εξηγήσει, κι αυτό πόναγε. Έπαιρνε βαθιά ανάσα όμως. “Πάλι τα νεκρόφιλα;” θα’λεγαν οι τρεις. “Emo!”, θά 'λεγε κείνος γελώντας, όχι μακριά από το να της κακιώσει, και απίστευτα μακριά της εκείνη τη στιγμή. Δεν ήθελε συναισθηματισμούς.

Μα δεν ήταν συναισθηματισμός. Ή ήταν; Τη σχέση της με τη μουσική προσπάθησε πολλές φορές να την αλλάξει, μην ξέροντας πάντως αν ήθελε. Την κρατούσε αιχμάλωτη η μουσική και δεν μπορούσε να ξεφύγει. Σκέφτηκε εκείνον που ήταν το “alter ego” της σ’αυτό. Βουτούσανε μαζί στα ίδια τραγούδια και βρέχονταν για τα καλά και γουστάρανε. Ήταν ο μόνος. Κάνανε και τις ίδιες φρικαλέες σκέψεις γελώντας. Πνίγονταν στους ίδιους μελοδραματισμούς. “Θα πεις στον αέρα ποια είναι η αγαπημένη σου; Εε; Εκείνη με το όνομα της σχολής της;”
Είχε κλείσει χρόνο αυτό κι ακόμα το λέγαν. Της πρώτης μέρας, στα Εξάρχεια, ήταν.

Μελοδραματισμός... Το έ(εε)να της aspect.
“Μα είμαι δίπλα σου καθώς βραδιάζει…”, διέκοψες τις σκέψεις της εσύ, ο άλλος.
Χωρίς συνέπεια, ρε, όμως. Κι εσύ ξέχασες ότι μερικά πράγματα όταν αλλάξουν, τέλος. Όταν περάσεις στην άλλη πλευρά... Δε φταις εσύ, δε θα ήταν πάντα έτσι... κι ας περίμενε εκείνη να την περάσει αλώβητη τη μετάβαση.

Ούτε κείνη όμως έφταιγε, ξέρεις (ξέρεις;). Κείνη είχε ανοίξει τα παντζούρια το μεσημέρι μόλις γύρισε μα πριν προλάβει να μπει λίγο φως, σκοτείνιασε. Χειμερινή ώρα βλέπεις...

Συνάντησε ένα αγόρι στα σκαλιά της βουλής και κάθισε δίπλα. Απλά, όπως οι σχέσεις των ανθρώπων, είπε εκείνος. Δεν τον ήξερε, αλλά του χάρισε ένα άσπεκτ, όντας αναποφάσιστη για το αν θα το ήθελε και σίγουρη για το ότι οι σχέσεις δεν είναι, δεν είναι, καθόλου απλές, γιατί δεν τις αφήσαμε.
“Ξέρεις, είμαι λίγο μελαγχολική σήμερα...”
Δεν την είχε ρωτήσει. Ίσως να τό 'δε στα μάτια της, ίσως. Αν πρόσεχε τα μάτια.

Τίποτα παραπάνω.
Το γιασεμάκι τελικά -το ένα- το έβαλε σε ένα σπιρτόκουτο, το άλλο κάπου χάθηκε.

Ίσως τελικά, τα πάντα να ήταν μοναδικά. Εκείνη γιατί πίστευε πως μπορούσε να συντηρήσει πολλαπλά άσπεκτς με συνέπεια;
Θα τη μισούσε κάποτε. Θα τη ρωτούσε λίγο αργότερα αν θα πάθαινε τίποτα χωρίς αυτόν στη ζωή της.
Τίποτα. Δε δενόταν με ανθρώπους άλλωστε κείνη. Κείνο, το κορίτσι. Mόνη τά 'βγαζε πέρα... Προσποιούταν κάποτε την εξάρτηση που είχαν ανάγκη οι άλλοι.
Άρχισε να του λέει για τη ζωή στον κύκλο. Και για τα συσσίτια. Τό 'λεγε συχνά αυτό χωρίς πραγματικά να πιστεύει ότι θα το κάνει. Στον κύκλο όμως πίστευε...

Ο “μην είσαι emo…” δε θα καταλάβαινε ποτέ πως η μελαγχολία στο βλέμμα της δεν είναι αχαριστία αλλά προσευχή. Το alter ego της μικρής διαφοράς, το λόγο που κάποια πράγματα δε θα τα μάθαινε ποτέ, όπως ούτε κι εκείνη, κι ας τα ήξερε ήδη ασυνείδητα. Το αγόρι της βουλής, το κείμενο που την τρόμαξε και τι σήμαινε η απαράδεκτη ατάκα. Εκείνος που το καλοκαίρι ήταν τόσο δίπλα της, γιατί δε θα ξαναπαντούσε ποτέ στο email εκείνο το πρωινό. Οι τρεις, γιατί δεν υπάκουε και δε χαμήλωνε τη μουσική της.
Και κείνη, δεν ήθελε να τη ρωτήσει κανένας τους.

Γιατί τελικά την ολότητά της (δεν ήξερε), ποιος μπορούσε να τη σηκώσει;

Κυματομορφή

2008-10-06T23:18:00.004+03:00

Με ρωτάω και πάλι τι διάλεξα και κομπιάζω. Τελικά φοβάμαι τα maxima όπως και τα minima. Και είναι όμορφο. Ναι, η βασική συχνότητα είναι αυτή που χαρακτηρίζει τον ήχο. Το χρώμα όμως; Η απαλότητα, η γλυκήτητα, η ευκρίνεια; Αυτά δεν είναι κρυμμένα μέσα; Μέσα στις μικρές γραμμούλες του σπεκτρογράμματος που η βιασύνη μας κάνει να τις αγνοούμε;

Au jour de la pluie

2008-08-30T19:50:00.003+03:00

Έπεισες τον εαυτό σου τόσο πολύ πως πρέπει να τη ζεις την κάθε στιγμή που αρνείσαι να δώσεις δεκαπέντε εικοσιτετράωρα δεμένα από τώρα σε κάτι που θα σε κάνει να ξεχνάς ότι ζεις, κι ας είναι ιερός ο σκοπός. Φταίει αυτό ή η υπέρμετρη αισιοδοξία σου λόγω πρότερης εμπειρίας;

Όπως και να'χει, ας μην έρθει το φθινόπωρο μέσα σ'αυτά τα εικοσιτετράωρα και να είσαι αλλού. Να μην. Να μην. Να μην.
Καλό υπόλοιπο καλοκαιριού ως τις 15.

Backwards

2008-08-15T18:36:00.009+03:00

Αφήνω το παράθυρο ανοιχτό. Και το παντζούρι. Θέλω να μυρίζω τα πεύκα, να ακούω τα τζιτζίκια και να βλέπω τ'αστέρια.

"Κλείσε τη σίτα! Θα μπουν κουνούπια..."
Θα κλείσω το παράθυρο.

"Μα θα ζεσταθείς!"

Θέλω να χαζεύω τα αστέρια.

Η γιαγιά μου λέει: Στο ύπνο σου μωρέ;

Αμέ, στο ύπνο μου. Να τα αισθάνομαι να μου χαϊδεύουν το κεφάλι πριν βυθιστώ στα δικά μου αστεράκια...

"Θα σε ξυπνήσει το φως.."

Και θα σηκωθώ τότε (-που δε θά'χει αστεράκια-αυτό δεν το λέω-κοριτσάκι ήταν η γιαγιά στην κατοχή-) και θα το κλείσω...

"Θα μπορέσεις να ξανακοιμηθείς;"

Σαφώς.

Ο παππούς τραβά την πολυθρόνα από το παράθυρο δίπλα, στην άλλη άκρη του δωματίου.

"Μην ανεβείς προσπαθώντας να γυρίσεις τα στηρίγματα..."

Χαμογελάω. Ήταν το κλασικό του πάντα. "Ένα παιδάκι..." Εκνευριζόμουν. Τα "παιδάκια" τα είχαν κάνει και πάθει όλα πριν από μένα. Είχαν γλιστρήσει τρέχοντας στην κατηφόρα με το ποδήλατο, είχαν πέσει πηδώντας από το παράθυρο στην αυλή, τους είχε κλειστεί το χεράκι στην πόρτα του ασανσέρ και στην πόρτα του αυτοκινήτου...

***

Η Κ. λέει στο msn ότι βρήκε ένα μπλοκάκι. Εύχομαι σε ένα χρόνο από τώρα να μπορούμε να συζητάμε κι όχι πια να αναπτύσσουμε τους παράλληλους μονολόγους μας... Εγώ τα έγραφα αυτά. Ημερομηνία: 26.09.04. Πόσα χρόνια πίσω; Τέσσερα; Ακόμα στους μονολόγους είμαστε. Μας ενοχλεί αυτό, Κ.; Ότι μπορούν να είναι παράλληλοι αξίζει, κι ας μη συναντιούνται... και κάτι ακόμα. Μη φοβάσαι, δεν μεγαλώσαμε αρκετά.

T' es où?

2008-08-08T20:19:00.008+03:00

Cherchant je me perds...

Sundays

2008-07-13T11:41:00.017+03:00

Μέτρησα τον κόσμο δυο φορές
μέσα στα απλά είναι τα ωραία
όπως όταν είμαστε παρέα
τι καλό που κάνει ένας καφές *

* Τάνια.

κι αν είναι κάτι που μου έχει λείψει
- αφόρητα -
στην πόλη αυτή
είναι οι καφέδες και οι βόλτες τα καμμένα κυριακάτικα πρωινά μας...

2008-07-08T18:53:00.005+03:00

Δεν θα μάθω αν στη ζωή περισσότερη αξία έχουν οι συμβιβασμοί που καταφέρνουμε να κάνουμε, ή αυτοί που δε θα κάνουμε ποτέ.
Δε θα μάθω γιατί γελάς κρατώντας σφιχτά τη στιγμή που μου έλειψε.
Δε θα μάθω αν η αλήθεια κρύβεται σε 5 φράσεις ασυνάρτητες το πρωί ή σε μία παράγραφο βιαστικά γραμμένη το απόγευμα.
Θα μάθω δυστυχώς γιατί δεν κατάφερες ποτέ να νιώσεις τα γιασεμιά και τη ρετσίνα.
Άκου με.
Θέλω έναν κόσμο πιο απλό να μας ενώνει.

Γιατί ο κόσμος φοράει μαύρα γυαλιά...

2008-06-26T19:51:00.006+03:00

...μέσα στο τρένο
που κατηφορίζει από Μαρούσι προς κέντρο
την ώρα της δύσης
βράδυ Τετάρτης;
Τι είναι τελικά
αυτό που φοβάται
να αντικρύσει κατάματα;

2008-05-26T22:31:00.008+03:00

(εύθραυστη, ισορροπία)

Η εύθραυστη ισορροπία, να, αυτό. Οξύμωρο; Η ισορροπία σου να στηρίζεται σε κάτι μπαλάκια από χαρτί, τσαλακωμένα άτακτα, χαρτιά με στίχους ονειροπόλους και χαρτιά κενά, και κάτι άλλα, με γράμματα θαμπά και σημεία δυσανάγνωστα. Άκυρα, όλα τους, αν τα ανοίξεις. Άκυρα; Η ισορροπία να προσπαθεί να ισορροπήσει... Αστείο. Δεν το φανταζόσουν, καιρό πριν. Και τα χαρτιά τσαλακωμένα πολύ πρόχειρα και να φοβάσαι να τα πιέσεις παραπάνω. Τρέμεις που θα σε φέρουν πιο κοντά σ'αυτό που απεύχεσαι; Το ξέρεις ότι με την πρώτη θα κυλήσουν μακριά.

Πότε τελευταία φορά ονειρευτήκαμε είπαμε;

Στη σιωπή και στη φυγή

2008-04-05T16:57:00.000+03:00

είναι που στην αγάπη μαθητεύεις.

127,127,127

2008-04-02T22:07:00.010+03:00

Οι τοίχοι, το κτίριο που πάω, το τρένο που με πάει, οι ψυχές τους, οι καλημέρες μας, το χαμογελό μας, οι κάποιες μέρες μας, η μοναξιά, τα όνειρα, τα γράμματα που γράφω, τα όσα διαγράφω.

127,127,127.

Όχι κι ο ουρανός όμως Θεέ μου, σε παρακαλώ, όχι κι ο ουρανός...

Εκτός

2008-03-16T12:47:00.013+02:00

Ένα "γιατί" και ένα "πότε". Και ένα "θα" ενίοτε αλλά κυρίως το γιατί και το πότε. Γιατί-πότε. Γιατί-πότε. Γιατί ποτέ; Κλείσε το παράθυρο να μπει ο ήλιος. Κλείσε, να μπει ο ήλιος. Κλείσε το παράθυρο να μπει. Κλείσε το παράθυρο. Για να μπει ο ήλιος κλείσε το παράθυρο. Κλείσε το παράθυρο, για να μπει ο ήλιος.

Μα τι λες;

Έξω κρεμασμένα κάτι βρεμμένα ερωτηματικά να λιάζονται ώσπου να στεγνώσουν και να φύγουν.

Να φύγουν;

Ξαναπές το μου, δεν το έχω καταλάβει.
Ξανά.

Εκνευρίζομαι. Πέφτω στην παγίδα να σκέφτομαι γιατί δεν έχεις μάθει να δίνεις. Ντρέπομαι. Μην το δεις. Σιχαίνομαι. Ήταν μόνο για λίγο.
Πάει καιρός που ανακάλυψα ότι υστερώ σ'αυτό.

Ξεχνιέμαι απλά, ενώ δε θά'πρεπε. Εκτός σου.

507

2008-03-07T23:46:00.008+02:00

Τα λάτρευα τα τρένα, από μικρή.

Ίσως γιατί η γραμμή τους συνέδεε πάντα αυτό που είχα με αυτό που ποθούσα και μου έλειπε(*): Σα φοιτήτρια στη Θεσσαλονίκη, σε κάθε ευκαιρία έπαιρνα το τρένο και κατέβαινα στην πρωτεύουσα - ζώντας τώρα εδώ το τρένο είναι πάλι που με οδηγεί πίσω.

Ίσως.

Ίσως όμως και γιατί ορισμένα σημεία τους μοιάζουν σαν να ξεπήδησαν από ταινία, και νιώθεις σαν όλους να τους γνωρίζεις γιατί τους έχεις δει τότε, εκεί, στην ταινία, κι ας μη σε ξέρουν αυτοί. Τους ξέρεις εσύ όλους και φτάνει. Όπως το μπαρ στην αμαξοστοιχία που με πήρε μαζί της στην ανηφόρα για βορρά πριν λίγες μέρες, μουντό, ανήλιαγο, περίεργο. Πότε δεν κατάλαβα τι μου άρεσε τόσο σ'αυτό το underground. -Σαν την τουαλέτα των παλιών αμαξοστοιχιών. Παλιά, σουρεάλ, απίστευτη (στην αρχή του ταξιδιού...). Ακόμα ψάχνω έναν άνθρωπο να συμφωνεί στην εμμονή μου, αμφιβάλλω αν θα τον βρω.-

Ίσως και για τον κόσμο που έχω συναντήσει σ' αυτό. Γι'αυτή την κοπέλα ή το κοπέλι που τύχαινε να πάρει εισιτήριο που οδηγούσε στη διπλανή θέση, που πάντα κοιτούσε και χαμογελούσε αμήχανα και πάντα μιλούσαμε μετά την πρώτη επίσκεψη στο κυλικείο σαν να ήταν προαποφασισμένο, που έπαιρνε παραμάσχαλα φεύγοντας τη φετούλα αυτή της τομής μου τη λεπτή λεπτή αλλά πέρα ως πέρα που είχε καταφέρει να ξεσηκώσει, με το αμήχανο χαμόγελο ξανά και το "ελπίζω να τα ξαναπούμε", ξέροντας πως δε θα γίνει, πως η φετούλα πάει έφυγε, για τη φρασούλα "στο χέρι μας είναι" στο μυαλό και των δυό, πολύ τολμηρή τις περισσότερες φορές ώστε να ειπωθεί (κάποτε λέγεται), γιατί μετά το τρένο και λίγο πριν τον αποχωρισμό είμαστε πια ξένοι, έχει φύγει αυτό που μας ένωνε, ένα νουμεράκι στο εισιτήριο. Για την ίδια κάθε φορά σκέψη πως αν δεν έχω ακόμα μάθει γιατί μπαίνουν στη ζωή μας κάποιοι άνθρωποι για μέρες ή για μήνες, θα έχει άραγε νόημα να αναρωτηθώ για τους συγκατοίκους των μερικών ωρών;

Ίσως ακόμα και για το λατρεμένο τσουκ τσουκ τσουκ πάνω στις γραμμές.

Άσχετο.

Θέλω να πάω στο φοιτητικό μου σπίτι.

Όχι το δικό μου (ποιο φοιτητικό;), εκείνο το άδειο με τους λευκούς τοίχους που αντιπροσωπεύει τα φοιτητικά μου χρόνια. Να βάλουμε μουσική δυνατά, αρκετά δυνατά, όχι πολύ δυνατά, με ανοιχτές μπαλκονόπορτες να ακούγεται σαν βουητό δίπλα, αλλά η μουσική να'ναι ήρεμη, κι όχι ψαγμένη, να, αυτά τα τραγούδια που ακούμε πάντα, αυτά που τραγουδάγαμε πάντα στην παραλία με την κιθάρα, που τα έχουμε ακούσει τόσο που τα έχουμε βαρεθεί, αυτά που έχουν γίνει δεύτερη φύση μας. Και να μιλάμε για εκείνα τα όνειρα που τότε τα είχαμε με την υποψία πως είναι όνειρα, και τώρα που σιγουρευτήκαμε δεν τα έχουμε πια.

Ναι ξέρω, είχα πει πως θα κοιμηθώ 22.00 σήμερα.

(* Πάντα κάτι μου έλειπε. Αυτό το ανικανοποίητο άλλοτε το θεωρούσα προτέρημα κι άλλοτε δυστυχία. Στη φάση αυτή το θεωρώ ευλογία.)

Ανάπνευσε

2008-02-29T23:11:00.003+02:00

βαθιά, αργά,
κι άσε επιτέλους να μπει λίγος καθαρός αέρας.

Φλεβάρη,11

2008-02-11T22:22:00.003+02:00

Απόψε μετά το μάθημα θα κάνω αυτό που μισώ να κάνουν οι άλλοι. Θα σταθώ αριστερά στην κυλιόμενη του μετρό, και δε θα προχωράω. Γιατί έτσι. Αυτή την κρίση εφηβείας θα την επιτρέψω στον εαυτό μου, αν και στα είκοσι πέντε μου. Πιο πριν θα έχω σταθεί με την πλάτη στη Βουλή ψηλά ψηλά στη σκάλα της πλατείας (δεξιά, στην κολώνα), και θα κοιτάω κάτω. Για ώρα. Θα κοιτώ μια θαμπή εικόνα που θα χαλάνε τα μαλλιά μου μα δε θα τα μαζεύω. Έτσι, μπροστά τα μαύρα μου μαλλιά να πετάνε ακατάστατα και να ξεχτενίζονται και στο φόντο η πλατεία. Το θέμα στο φόντο, γιατί έτσι είναι το λάθος. Η πλατεία βρεμμένη, λασπωμένη, με την κόκκινη καρδιά στη μέση μπροστά στο συντριβάνι. Την κόκκινη καρδιά της υπαίθριας έκθεσης. Δεν είμαι σίγουρη αν θα συνειδητοποιήσω πως ο κόσμος περνάει κουκουλωμένος κι εγώ εκεί, με λεπτή μπλούζα, χωρίς κασκόλ και χωρίς να κρυώνω. Και πώς αλλιώς, αφού αγαπιούνται οι άνθρωποι. Όμορφα τα λέει ο Ελύτης κι εμείς στο σχολείο μελετούσαμε τα πράσινα αίματα. Την περιφρόνησή μου στο Άξιον Εστί μάλλον ακόμα δε θα μου την έχει συγχωρήσει η φιλόλογος... και πόσο με αφορά; Είτε έτσι είτε αλλιώς, εγώ φεύγοντας από την πλατεία θα σταθώ στις σκάλες έστω για μία φορά αριστερά. Έτσι, γιατί μερικοί άνθρωποι τις αδελφές ψυχές τους τις βρίσκουν σπάνια και ίσως και ποτέ.

(Σ')αγαπώ να καταχρώμαι

2008-02-10T17:47:00.000+02:00

άσε με να δώσω

όχι δε θα δώσω κάτι κακό

ούτε την ένταση της εξάρτησης και της ανάγκης

ούτε την προσποίηση των life style παραθύρων

ούτε τη θλίψη της ποιητικής χρήσης

μόνο την απόκλιση που εγώ θα προσθέτω

επειδή ειδάλλως κάτι τόσο όμορφο δε θα το λέγαμε ποτέ

άσε με

κι αν δε μ'αφήνεις ακόμα

επειδή εγώ (σ')αγαπώ να καταχρώμαι

"σ'αγαπώ πολύ"

Στα κομματάκια του παζλ μου που λυπάμαι όταν λείπουν και πιο πολύ στο LXXXVI μου που αντιδρά

La Motte Picquet->Commerce->Felix Faure->Boucicaut->Lourmel.

2008-01-30T23:39:00.001+02:00

...όπως Σύνταγμα->Ευαγγελισμός->Μέγαρο Μουσικής->Αμπελόκηποι->Πανόρμου...

4 στάσεις από τον κοντινότερο κόμβο, 4 στάσεις η συχνότερη διαδρομή. 4 στάσεις και 2 χρόνια στο πήγαινε έλα, μόνη, με σένα, με παρέα, στο τρέξιμο για το τελευταίο δρομολόγιο. Που τώρα θα γίνει 2.00 τα παρασκευοσάββατα στην Αθήνα, όπως και στο Παρίσι πριν λίγους μήνες. (Για δες... λες να 'ρθουν και τα velibo...)

Μετράς πόσα άλλαξαν και πόσα μείναν ίδια. Μηδέν-ένα. Μηδέν-δύο. Μηδέν-πολλά. Ο γεράκος στη Λουρμέλ με το "Bonjour madame!!" του ακόμα εκεί. Χειμώνα, καλοκαίρι. Το ticket-T έγινε άσπρο, από μωβ. Σωστά: ένα-πολλά. Το "n'importe quoi" των γύρω, ίδιο και απαράλλαχτο, βαραίνει παραπάνω. Η δύναμη της συνήθειας, λες... της τότε... και η μυρωδιά του μετρό. Ναι! η βρώμα, αυτή. Το σήμα κατατεθέν του. Και το "pardon... excusez moi... desolé..." και το σιχτίρισμά σου. Εκεί κι αυτό. Τι να αλλάξει σε μήνες;

Και τότε το Σύνταγμα, ο Ευαγγελισμός, το Μέγαρο, οι Αμπελόκηποι, η Πανόρμου, είναι πια μακριά, πολύ μακριά, μέχρι να ξαναρθούν κοντά, πολύ κοντά.

Αλλά πες μου, γιατί η ζωή να είναι διακριτά κομματάκια κομματάκια;

Σέκτα...

2007-11-20T20:57:00.000+02:00

...με ψευδεπίφαση χαμηλής όχλησης.

Στεναγμός

2007-11-12T22:42:00.000+02:00

Τέλος Οκτώβρη, Βαρκελώνη. Καιρός υπέροχος, παρέα ριψοκίνδυνη, mélange αμφιλεγόμενο. Κι ας μην είδαμε μουσείο πικάσο, ούτε νταλί, ούτε αρωμάτων και παπουτσιών. Κι ας μην είδαμε καν το περίφημο γήπεδο. Είδαμε λόφο Monjuic, Tibidabo, πολύ πάρκο, πολύ Gaudi και πολλή sangria. Και tapas. Η Μαριάννα με ξέρει... πάνω από όλα «να την αφουγκραστούμε την πόλη». Ευτυχώς και η ριψοκίνδυνη παρέα το ένιωσε. Κι ας έχασε τη μαγεία του ρίσκου από πολύ νωρίς, κέρδισε την ειλικρίνεια μιας φιλίας από παλιά, πολύ νωρίς επίσης... "κουκκιδίτσες πολύχρωμες, mélange επιτυχημένο", η επιγραφή στο κουτάκι.
....

Ύστερα γυρνάς από την Ισπανία κι όταν δεν έχεις πια να κοιτάς κάτω την ανεξερεύνητη Βαρκελώνη με το ιριδίζον αυγό και το ξακουστό συντριβάνι που εύχεσαι να το πετύχεις το βράδυ εκείνο που αλλάζει χρώματα, που ανάβει, που παίζει μουσική και που κάνει τα κόλπα του – το εύχεσαι, επιφανειακά όμως, γιατί ενδόμυχα ξέρεις πως θα πρέπει κάπου να αποδώσεις την απογοητευσή σου... - κάθεσαι στο Λυκαβηττό και χαζεύεις μια Αθήνα που δε θα γίνει ποτέ ούτε Παρίσι ούτε Βαρκελώνη, όχι λόγω της δόμησης, αλλά - και πολύ περισσότερο - γιατί είναι η πόλη σου...

Και κατεβαίνοντας από το Λυκαβηττό αναρωτιέσαι και λυπάσαι γιατί δε γεννήθηκες καλλιτέχνης, να αφήνεις αυτό το στεναγμό σε μια παρτιτούρα, σε έναν καμβά ή ένα κείμενο, παρά τον κουβαλάς παντού μαζί. Διαβάζεις τους bloggers (τους άλλους αποτυχημένους καλλιτέχνες...) και αναρωτιέσαι πού βρίσκεται όλη αυτή η δυστυχία κι ύστερα κοιτάς το δικό σου στεναγμό που πιο πολύ τείνει προς το «πώς να σωπάσω μέσα μου την ομορφιά του κόσμου» και λες δε μπορεί, ίσως με τη μελαγχολία να την ξορκίσω και την ομορφιά...

Και προσπαθείς να γράψεις ένα ποιητικό, δυστυχισμένο κείμενο στο blog αλλά τελικά δε σου βγαίνει... γιατί η ζωή είναι όμορφη, και γιατί σ’το θυμίζει κάθε στιγμή, γιατί σ'το θυμίζουν οι υπέροχοι άνθρωποι που κρύβονται γύρω σου, γιατί τελικά δεν είσαι μόνος και γιατί ο στεναγμός είναι αυτός που σε κάνει να μπορείς και να θέλεις να καλλιτεχνείς τις στιγμές σου, με καμβά και παρτιτούρα αυτόν που τυχαίνει να βρίσκεται δίπλα σου, άλλοτε εν γνώσει κι άλλοτε εν αγνοία του, άλλοτε με τη σιωπηλή συνενοχή του κι άλλοτε με την καρποφόρα αντίδρασή του...

Και γιατί τελικά αυτός ο στεναγμός είναι που σε κάνει να χαμογελάς...

Αναμονή (;)

2007-09-29T13:43:00.001+03:00

Τελευταία, όταν κάτι με φοβίζει, το αναβάλλω. Το θάβω. Επειδή όμως ξέρω πως υπάρχει, κάτι με ενοχλεί και δεν ηρεμώ απόλυτα. Αυτή η απουσία ηρεμίας μεταφράζεται μέσα μου λανθασμένα σε «μεταβατικό στάδιο», δικαιολογία που ορθώνεται περήφανα να προασπιστεί και κάθε μου άλλη νωχελικότητα. Κατέβασα ένα to-do πρόγραμμα και τις έγραψα, για να τις ξορκίσω. Μάταια.

Ακόμα κι ο τίτλος της προηγούμενης δημοσίευσης, ήταν ένα λάθος. Δεν υπάρχει αναμονή. Δεν περιμένω τίποτα. Τον εαυτό μου περιμένω, να συνειδητοποιήσει πως ό,τι ζω αυτό είναι, εδώ, τώρα. Έδω είσαι, εδώ θα είσαι. Δε φτιάχνεις πια το μέσο – για την «ευτυχία». Είσαι εκεί πια. Το μέσο είναι έτοιμο – η δουλειά-, χρησιμοποίησέ το.

(Πώς;)

Τέλος. Δε θα είμαι πια ρομαντική. Το παράκανα (;)...

ΥΓ: «Θα χαραμίσω τη ζωή μου περιμένοντας να’ναι πολύ αργά για να τη διορθώσω» τραγουδά ο αγαπημένος Χρήστος Θηβαίος. Το ένιωσες;

Αναμονή

2007-09-25T19:18:00.000+03:00

Τελείωσε το καλοκαίρι.
Έλα.
Έλα ήρεμα.
Κάθισε δίπλα.
Μπορείς να εκτιμήσεις αυτόν τον λίγο χώρο;

But where were they going without ever knowing the way?

2007-08-30T23:14:00.000+03:00

Ξαφνικά, ξυπνάς κάπου αλλού, για ακόμη μια φορά. Όχι εκεί που ήσουν πριν 5 μήνες, ούτε πριν ένα χρόνο, ούτε πιο πριν. Ισως όμως εκεί που θα είσαι σε 5 μήνες, σε ένα χρόνο, και ίσως και πιο μετά. Και για άλλη μια φορά αφουγκράζεσαι. Και προσαρμόζεσαι...

Πάνε 5 μήνες μακριά από το blog μου. Τόσοι και μακριά από το Παρίσι, με ένα διάλειμμα.

Αθήνα λοιπόν. Ξανά από την αρχή, να μάθω πού θα βρίσκω τα αυγά, τα μπισκότα και τον καφέ στο σούπερ μάρκετ της γειτονιάς. Ξανά από την αρχή, από εκεί που ήμουν η μεγάλη, να ξαναγίνομαι η "μικρή". Ξανά από την αρχή, μέχρι να ανακαλύψω ποια θα είναι τα άτομα εκείνα που θα είναι μέρος της ζωής μου πια.

Ο πρώτος μήνας ήρεμος. Η μετάβαση από τη φοιτητική ζωή στην ενήλικη. Ξύπνημα 6.30, αναχώρηση 7.30. Λίγους μήνες πριν το κατάφερνα μετά βίας μία φορά την εβδομάδα. Μετά όμως, το παίρνεις απόφαση. Αρχικά κοιμόμουν νωρίς, δε ρίσκαρα. Μετά, ξεθάρρεψα. Ξεθάρρεψα και ως κάτοικος μιας πόλης που νόμιζα πως ήξερα αλλά που μου έδειχνε με κάθε τρόπο πως αυτή δε με ξέρει, δε με δέχεται τόσο εύκολα. Μια πόλη αφιλόξενη, που σε καλεί να τη δαμάσεις...

Η Γαλλία, οι αναμνήσεις, οι τρέλες, το διάβασμα, τα ξενύχτια, οι μοναξιές, οι καφέδες, τα πάρτυ, όσα ζήσαμε, κλείστηκαν σε ένα κουτάκι, σαν τα κουτάκια αυτά που μαζεύουμε για να τα ανοίγουμε στο μέλλον, και με την αύρα, τις θύμησες και τις μυρωδιές που αναδύουν μας γυρνούν στο εκεί... στο τότε... Πάντα μ’άρεσαν τα κουτάκια. Τι σημασία άλλωστε έχει ένας κύκλος που έζησες, χωρίς το κουτάκι του; Αν και... το παριζιάνικο κουτάκι μπαίνω στον πειρασμό να το ανοίξω αρκετά συχνά και, καμιά φορά, λίγο πληγώνει, γιατί είχε μείνει χώρος σ’αυτό, χώρος που παρέμεινε κενός, δε γέμισε...

Και στην άλλη μεριά... όχι απλά ένα κουτάκι. Θεσσαλονίκη. Όλη μου η ζωή...

Τι είναι αυτό που νοσταλγώ απ'αυτή; Τα ανέμελα παιδικά, τα σχολικά ή μήπως τα υπέροχα φοιτητικά χρόνια που ήμασταν όλοι κάθε μέρα όλη μέρα μαζί; Μήπως κάτι που, τώρα πια, απλά δεν υπάρχει; Θα ήθελα να γυρίσω και, το κομμάτι της ζωής μου που ζω τώρα, να το ζήσω εκεί;

Ακόμα κι αν απαντήσω ναι, δε θα είναι χωρίς σκέψη...

Αλλά τι νόημα έχει μια ατέρμονη παλλινδρόμηση μεταξύ ενός ναι και ενός όχι όταν η απόφαση είναι πλέον μόνο φαινομενικά διαπραγματεύσιμη;

Αλλά και πάλι, πόσο έτοιμοι είμαστε να σηκώσουμε τις ευθύνες μιας τελείως ιδιωτικής απόφασης;

Αθήνα.

Και για κοίτα, που είναι όμορφα εδώ...

Αφιερωμένο στο τελευταίο μάθημα

2007-03-23T16:08:00.000+02:00

Λίγο πριν σταματήσουν να μιλάνε οι χθεσινοί διδακτορικοί για τη σχέση κέρδους-απόδοσης και το βέλτιστο αριθμό των τεστ στην κατασκευή εφαρμογών αλληλεπίδρασης ανθρώπου μηχανής συνειδητοποίησα ότι οι νόμοι του Norman ήταν - ίσως - το τελευταίο μάθημα που παρακολουθούσα στη ζωή μου, το τελευταίο μάθημα με τη μορφή "κάθομαι σε ένα θρανίο και ακούω κάποιον καθηγητή να μιλά για πράγματα στα οποία μετέπειτα θα εξεταστώ", και συγκινήθηκα. Η φυγή από τα θρανία σηματοδοτεί το τέλος ενός κύκλου 20 περίπου χρόνων, όπου ασταμάτητα υποβαλλόμαστε σε αυτή τη διαδικασία γεμίσματος του εγκεφάλου με γνώση και αδειάσματός του κάποιες βδομάδες μετά. Βέβαια στο νηπιαγωγείο στα τέσσερα δεν υπάρχουν εξετάσεις, τα τραπεζάκια είναι στρόγγυλα και χρωματιστά και εμείς αντί να γράφουμε ζωγραφίζουμε. Και τώρα; Και τώρα, αμέ! Ζωγραφίζουμε. Το ότι κοντεύουμε να κλείσουμε μισή πεντηκονταετία στον κόσμο αυτό δεν έχει αυξήσει καθόλου τις αντοχές μας και δε μας καθιστά ικανούς να παρακολουθούμε απερίσπαστοι 4ωρες αδιάλειπτες διαλέξεις που ξεκινούν στις 8.30 το πρωί, έτσι λοιπόν τα ραβασάκια, οι ζωγραφιές και οι διαγωνισμοί sudoku (να'ναι καλά ο εφευρέτης τους και οι τσάμπα εφημερίδες του μετρό!) μας κράτησαν όμορφη και δημιουργική συντροφιά έναν χειμώνα ολόκληρο. Νά'στε καλά μη κολλημένα συμφοιτητάκια του BDRIM...

Όλα μαζί...

2007-03-20T16:59:00.000+02:00

Ακόμα λίγο... μη φεύγεις τώρα, μείνε εδώ, ακόμα λίγο...

Και μετά, όλα μαζί. Τα συναισθήματα, τα αισθήματα, οι πίκρες και η νοσταλγία. Μια περίεργη προκαταβολική νοσταλγία για κάτι που ακόμα δεν τελείωσε μα που σύντομα θα τελειώσει. Δεν είμαι σίγουρη τι πρέπει να κάνω και δεν κάνω τίποτα. Τα γραφειοκρατικά, οι εξετάσεις, κι από την άλλη η ανάγκη να κάνω όσα δεν έκανα, να δω όσα δεν είδα, και συγχρόνως η ανάγκη για μοναξιά, για σκέψη. Αντικρουόμενες, πολύχρωμες αντιφατικές κουκκιδίτσες. Πρέπει να βάλεις τις σκέψεις σου σε μια σειρά; Πρέπει να ιεραρχήσεις τα συναισθήματά σου; Ή απλά να τα αφήσεις και να αφεθείς;

Στο παράθυρο

2007-03-18T17:45:00.000+02:00

Βροχή. Τόσο κράτησαν οι ηλιόλουστες μέρες.

Ακολουθείς με τα μάτια μια σταγόνα, πέφτει και ενώνεται με μία υδάτινη λίμνη στο πεζοδρόμιο.
Άλλοτε σταματά στο τζάμι, και αρχίζει μια πιο ήσυχη πορεία προς τα κάτω, αργοσβήνει και χάνεται πριν φτάσει... η σταγόνα. Και η σταγόνα συναισθημάτων, αυτή που δε συναντά το τζάμι, ούτε το έδαφος, αυτή που ακόμα τρέχει. Μέσα σου. Έξω δε θα ζούσε πολύ. Θα την κατασπάραζαν. Το κάνει μερικές φορές, ξεπορτίζει δειλά. Στολίζει ένα κείμενο, ένα μαξιλάρι, συνοδεύει μια κουβέντα. Και ξανακλείνεται.

Γυρνάς δύο σελίδες, τίποτα πια δε θυμίζει την καταιγίδα. Νιώθεις καλά όταν σε φυσά ο ανοιξιάτικος αέρας με τα υπορόζ ανθάκια της αμυγδαλιάς. Σου παίρνει τα μαλλιά -γρήγορα που μακρύναν...- κρατάς μια κούπα καφέ κι ακούς τις νότες που για μια ακόμη φορά σε πλημμυρίζουν με τη φευγαλέα ικανοποίηση της λήθης. Πίσω όμως, δεν μπορείς να πας, το ξέρεις. Και να, που σου λείπει η βροχή. Εκείνη η μικρή σταγόνα που χάθηκε, πριν επιτελέσει το σκοπό της. Η πάντα θλιμμένη χαραυγή.

O Eiffel κι εγώ

2007-03-16T15:20:00.000+02:00

Με τον πύργο του Eiffel συγκατοικούμε. Μένουμε στην ίδια πόλη. Πριν κοιμηθώ βγάζω το κεφάλι και χαιρετιόμαστε, άλλοτε είναι φωτεινός κι άλλοτε έχει πάει κι αυτός για ύπνο. Όταν αποπροσανατολίζομαι, ορθώνεται και μου δείχνει το δρόμο.

Όταν κάθε Δευτέρα πρωί παίρνω την γραμμή 6 του μετρό προς Etoile, αυτό βγαίνει από τη γη (είναι η μόνη γραμμή) και περνάει πάνω από τη γέφυρα του Bir Hakeim, χαρίζοντάς μας έστω και για λίγες στιγμές μία εκπληκτική θέα του Παρισιού και του Eiffel πάνω από το Σηκουάνα. Εμένα μου φτάνει για να διορθώσει μία μουντή πρωινή διάθεση. Οι παριζιάνοι, που πάνε στις δουλειές τους, σπάνια σηκώνουν το κεφάλι από τα sudoku, τα μυθιστορήματα και τις εφημερίδες τους, κι εγώ τους λυπάμαι που χάνουν το υπέροχο θέαμα.

Οι φίλοι πάλι, κάθε φορά που είμαστε έξω και θαυμάζω τον Πύργο και τους πρήζω πως "είναι υπέροχο να βρίσκεσαι στην ίδια πόλη με τον Eiffel!", εικάζουν πως "είναι που είσαι εδώ μόνο λίγο καιρό"... και ίσως και να έχουν δίκιο.

Λίγο είμαι, αλλά και λίγο θα είμαι. Ήδη άρχισαν να μετρούν αντίστροφα οι τρεις τελευταίες εβδομάδες της συγκατοίκησής μας. Με στενοχωρεί, αλλά από την άλλη παρηγοριέμαι. Που δεν έμεινα τόσο, ώστε να χαθεί μέσα μου η μαγεία της πόλης αυτής...

Sous linux

2007-03-05T22:41:00.000+02:00

Και 5 λεπτά αφότου έγραψα τον τίτλο, τόσα όσα χρειάστηκαν για να εγκαταστήσω τα ελληνικά του πληκτρολογίου - κάτι που μου διέφυγε, καταγράφω τις πρώτες μου εντυπώσεις από την παρέα με το πιγκουϊνάκι: Τα ubuntu είναι γλύκα! Έχουν καταρχήν ένα υπέροχο ροδακινί χρώμα (ναι αυτή είναι η πρώτη παρατήρηση μίας μεταπτυχιακής φοιτήτριας της πληροφορικής!) και όχι εκείνο το μπλε που κυριαρχεί (by default φυσικά, μα μόλις το αλλάζεις - μια φορά τα είχα κάνει όλα πράσινα και είχα κάνει και στρογγυλεμένες γωνίες στα παράθυρα, αισθητικής φύσεως επέμβαση μιας μεταπτυχιακής -είπαμε- φοιτήτριας πληροφορικής - το σύστημα σέρνεται) στα windows. Η δεύτερη εντύπωση είναι μία ανάλαφρη αίσθηση απελευθέρωσης που δεν είσαι πια δέσμιος του Bill G. Και μετά αρχίζεις και το χαζεύεις.

Εντάξει δε λέω. Η εγκατάσταση των ubuntu συνιστά την πιο "ανώδυνη" δυνατή μετάβαση από τα πολυφορεμένα windows σε ένα πιο must (για τους φοιτητές πληροφορικής είπαμε μιλάμε πάντα, αλλά και όχι μόνο) λειτουργικό. Παρόλα αυτά και δεδομένου πως το debian σε μία παλιότερη εποχή μου είχε δημιουργήσει τραύματα (ήμουν και πιο μικρή και άπειρη - πάνε 4 χρόνια - και το debian πιο νέο και δύσχρηστο), εκτιμώ πολύ την προσπάθεια των λινουξάδων να κάνουν και εμάς που από τα δέκα μας τραβιόμαστε με τα παράθυρα, να νιώσουμε λίγο οικεία, αλλά και παράλληλα κυρίαρχοι, απόλυτοι ελεγκτές του συστήματός μας.

Είπαμε μεταπτυχιακή φοιτήτρια πληροφορικής! Αλλά Ελλάδα+linux = κάτι που μόλις αρχίζει να διαφαίνεται στον ορίζοντα. Και voila η μεταπτυχιακή φοιτητριούλα αφίκνυται στο Παρίσι ένα ωραίο απόγευμα του Σεπτέμβρη και καλείται μην έχοντας μάλιστα ακόμα σύνδεση στο σπίτι να δουλέψει στα εργαστήρια της σχολής σε ένα λειτουργικό (fedora έχει εκεί) που της είναι παντελώς άγνωστο και θεωρεί πως απευθύνεται μόνο σε αρρωστημένους κομπιουτεράδες (αυτή δεν είναι και το χαίρεται). Το αποτελείωμα έρχεται όταν ένα άλλο ωραίο απόγευμα καλείται να δουλέψει τις εργαστηριακές ασκήσεις του μαθήματος μπροστά από ένα μηχάνημα με unix. Πώς τα'λεγε εκείνα ο Χασάπης τότε; Πού και να μην ήταν στους 8 από τους 200 του έτους που είχαν επιλέξει "λειτουργικά" ως επιλεγόμενο. Κάτι για bash δε λέγαμε κι εκεί;; Αλλά καλή μου, αυτά δε μαθαίνονται με το 7 στο επιλεγόμενο. Αυτά θέλουνε λιώσιμο στο μηχάνημα. Voila λοιπόν. Ubuntu. A la prochaine...

..., μ'ακούς;...

2007-02-22T21:28:00.000+02:00

Η πόλις

2007-02-17T16:34:00.000+02:00

Είπες· «Θα πάγω σ’ άλλη γη, θα πάγω σ’ άλλη θάλασσα.
Μια πόλις άλλη θα βρεθεί καλλίτερη από αυτή.
Κάθε προσπάθεια μου μια καταδίκη είναι γραφτή·
κ’ είν’ η καρδιά μου — σαν νεκρός — θαμένη.
Ο νους μου ως πότε μες στον μαρασμόν αυτόν θα μένει.
Όπου το μάτι μου γυρίσω, όπου κι αν δω
ερείπια μαύρα της ζωής μου βλέπω εδώ,
που τόσα χρόνια πέρασα και ρήμαξα και χάλασα.»

Καινούριους τόπους δεν θα βρεις, δεν θά’ βρεις άλλες θάλασσες.
Η πόλις θα σε ακολουθεί. Στους δρόμους θα γυρνάς τους ίδιους.
Και στες γειτονιές τες ίδιες θα γερνάς·
και μες στα ίδια σπίτια αυτά θ’ ασπρίζεις.
Πάντα στην πόλι αυτή θα φθάνεις.
Για τα αλλού — μη ελπίζεις— δεν έχει πλοίο για σε, δεν έχει οδό.
Έτσι που τη ζωή σου ρήμαξες εδώ στην κώχη τούτη την μικρή,
σ’ όλην την γη την χάλασες.

(Κ. Καβάφης, 1910)

Αντέχεις χωρίς θέατρο;

2007-02-14T12:30:00.000+02:00

Κοιτώ και παρατηρώ τους ανθρώπους γύρω. Τη συμπεριφορά τους. Έρχονται κοντά μεταξύ τους απρόσμενα, απομακρύνονται ξαφνικά. Μερικές φορές κοντοστέκονται. Αφουγκράζονται. Προσπαθούν να καταλάβουν. Τι;
Αυτό που τους κρύβεις.
Μα ποιο είναι αυτό;
Αναρωτιέμαι.
Γιατί μας αρέσει να πιστεύουμε ότι κάτι μας κρύβουν;...
Μας φέρονται καλά και ψάχνουμε να βρούμε το γιατί. Δεν μπορεί, κάποιο συμφέρον θα υπάρχει. Σίγουρα; Μα βέβαια! Και την έχουμε στημένη, να βρούμε τη στιγμή εκείνη που η συμπεριφορά θα δικαιώσει τις υποψίες, που θα αποκαλυφθούν τα πραγματικά μας κίνητρα.
Είναι έτσι όμως; Οι πράξεις γίνονται βάσει πλάνου; Γιατί να μην πιστέψεις απλά ότι ένας άνθρωπος σε νοιάζεται; Ότι ένας άνθρωπος σ' αγαπά; Και ψέμα νά'ναι, δε θα δικαιολογούνταν μια τάση μας προς την πεποίθηση αυτή; Ποιος ο λόγος που αλλάξαμε τόσο τον εαυτό μας και γίναμε τόσο καχύποπτοι; Και ποια η αφορμή; Έτσι μας μάθανε; Η προσωπική εμπειρία; Η κοινωνική παρατήρηση; Έγινε συνειδητά ή ασυνείδητα;
Γνωρίζεις κάποιον. Πριν αποκτήσεις περισσότερες εμπειρίες και βάσιμη άποψη, τι πιστεύεις γι' αυτόν; Ποιο είναι το "default" σου; Είναι καλός μέχρι αποδείξεως του εναντίου, ή πιστεύεις πως κάτι θα θέλει, να σε χρησιμοποιήσει, να σε εκμεταλλευτεί, αφήνοντας ταυτόχρονα απελπιστικά μικρά όρια αποδοχής για την απόδειξη του εναντίου;
Δεν είναι τόσο περίπλοκα τα πράγματα. Δεν είμαστε ΤΟΣΟ εγκεφαλικοί. Κανείς δεν είναι τόσο. Δεν έχω τα πάντα προγραμματισμένα. Δεν ξέρω τι θα σου πω. Δεν ξέρω αν θα σου τηλεφωνήσω. Αν το κάνω σημαίνει πως το ήθελα. Δε θα προσποιηθώ πως δε θύμωσα. Δε θα προσποιηθώ ότι θύμωσα. Δεν έχω αποφασίσει πώς θα φερθώ. Δεν έχω ετοιμάσει ακόμα το σχέδιο και ούτε πρόκειται. Μπορώ να ακολουθήσω το δικό σου αν το έχεις ανάγκη. Μπορώ και να προσποιηθώ αν είναι εν γνώσει σου. Αυτό όμως που βλέπεις είναι αληθινό. Μην ψάχνεις.

(Τελικά αποκλείεται να συνειδητοποιήσουμε ότι ίσως κάποιες φορές τα πράγματα να είναι όπως φαίνονται;...)

Πόσες μέρες συνεχόμενες αντέχει ένας άνθρωπος να μην κοιμηθεί καθόλου;

2007-02-02T08:44:00.000+02:00

... :-(

Η επιστροφή νο2?

2007-02-01T03:45:00.000+02:00

10 μήνες είναι αυτοί....

Πρέπει να πω κάτι σ'αυτό το σημείο: Το blog δημιουργήθηκε πριν από 1 χρόνο περίπου και μέχρι και αυτή τη στιγμή κανείς δε γνωρίζει την ύπαρξή του. Ήθελα πρώτα να το γεμίσω λίγο, να δω πώς θα πάει, μετά να καλέσω φίλους σ'αυτό το διαδικτυακό "σπίτι". Κάτι που δεν έγινε ως τώρα...

Λίγο η ερώτηση ενός φίλου εδώ τις προάλλες περί του θέματος, λίγο η τρέλα με τα blogs του musicheaven, είπα να επιστρέψω. Δοκιμαστικά. Τόσον καιρό γιατί δεν έγραφα; Μήπως δε μου πάει αυτή η μορφή "επικοινωνίας";

Να, 10 μήνες μετά, 4 μήνες μετά τον ερχομό στο Παρίσι, ώρα 2.55, μια νύχτα μετά μια εξέταση και μερικές ώρες πριν μια άλλη, να η επιστροφή. Είναι; Επιφυλάσσομαι αυτή τη φορά. Η συνέχεια δε θα δείξει άλλωστε;

Λεπτομέρειες για το εδώ ελπίζω συντόμως...

Η παροδική υπόσταση της ηλιόλουστης διάθεσης

2006-03-11T11:51:00.000+02:00

Χθες δεν μπόρεσα να μπω να γράψω, να γκρινιάξω. Κόλλησε το σύστημα.

Ήθελα να γράψω τις σκέψεις μου πάνω στο συσχετισμό μεταξύ του επικρατούντος καιρού και της διάθεσής μας.

Η σχέση αυτή είναι τόσο έντονη και τρομαχτική, σχεδόν υπερφυσική, παραφυσική ή μεταφυσική.

Τις 3 τελευταίες μέρες έβρεχε. Πάνω που μας είχε πιάσει η ανοιξουλίαση κι είχαμε αρχίσει να φοράμε όλα τα κόκκινα συνδυασμένα με πορτοκαλί φουξ και κίτρινα (και το μάρτη στο χέρι), τζουπ τα χιόνια κι οι βροχούλες. Και τα συννεφάκια.

Σήμερα όμως έχει ήλιο.

Κάτι μου λέει πως μια υπερφυσική δύναμη δε μου επιτρέπει να καθίσω μπροστά στον υπολογιστή να γράφω αηδίες στο blog.

Δε φταίω εγώ.

"Ο ήλιος του μεσημεριού λούζει μ' όνειρα την πόλη..."

Η επιστροφή!

2006-02-28T23:46:00.001+02:00

Και μετά κατηγορούσα το Μάριο που γράφει στο blog του όποτε θυμηθεί, να λοιπόν που κι εγώ έλειψα 2,5 μήνες... Τι να περιγράψω από αυτούς; Δύο ταξίδια στην Αθήνα, ένα στην Ξάνθη την πρωτοχρονιά, πολλές έξοδοι, πολλά έξοδα, πολλά χιόνια, μία κρίση ενάντια στο συμβιβασμό των συνομηλίκων, μια συναυλία αναγεννησιακής μουσικής στο Μέγαρο στις 13 του Φλεβάρη με τη χορωδία, μαθήματα γαλλικών... τι άλλο; Κουκκιδίτσες σε όοοοολα τα χρώματα...

Και να μην το ξεχάσω και μείνετε με την αγωνία... κάπου εκεί στα τέλη Γενάρη - αρχές Φλεβάρη πήρα και τις φωτογραφίες της ορκωμοσίας... 24 μάλιστα...

Η αρχή...

2005-12-08T18:41:00.000+02:00

Αστερόσκονη; Μα τι είναι η αστερόσκονη; Μια απλή σύνθετη (οξύμωρο ε;) λέξη που μου δημιουργεί ευχάριστα αισθήματα... και οι μικρές χρωματιστές κουκκιδίτσες;; Όλα όσα συνοδεύουν την αστερόσκονη. Ίσως να είναι και η αστερόσκονη η ίδια μετά από μία προσεκτικότερη επισκόπηση... κόκκινες, κίτρινες, μπλε, φούξια αλλά και μαύρες κουκκιδίτσες. Η Μαρίνα έσκισε μερικές σελίδες από το ημερολόγιό μου - μωβ σκούρη κουκκιδίτσα. Ήταν όμως και η ευκαιρία να αναζητήσω ένα πιο "σίγουρο" (?) μέσο για καταγραφή σκέψεων... τι χρώμα έχει αυτή η κουκκιδίτσα; Κόκκινο για μένα και καταθλιπτικό μαύρο για εσάς που τις μοιράζεστε μαζί μου; Ελπίζω όχι. Καλή ανάγνωση...